miércoles, 21 de octubre de 2015

Esta es mi oferta..

Te ofrezco que te quedes conmigo, en casa, tirados en pijama y mesa de camilla para el tiempo que en breve viene, ver la tele, dormir o hablar, arreglando el mundo a nuestro ritmo como excusa para terminar con un cónclave de besos. Te ofrezco olor a café recién hecho los domingos por la mañana, o si quieres, firmamos una cláusula y olerá así todos los días de tu vida. Te propongo abrir las ventanas cuando llueva, para cuando entre la humedad disfrutes del olor a tierra mojada; o no, mejor aún, salimos a la terraza y mojarnos de esa lluvia, que lo de ”carpe diem”, ha quedado más como frase para tatuaje, y poca gente lleva lo lleva a cabo. Te ofrezco noches de compás, de baile y de whyski, de impaciencia al esperar un taxi, y disfrutar de una hamburguesa mientras llega.
Te ofrezco mi camisa del día anterior para que desayunes con ella sin nada debajo, con un moño recogido y el rimel corrido. Prometo pequeños grandes detalles, llevarte agua helada a la cama por la mañana cuando nos despertemos con resaca, tardes de ”gordo”, comiendo paquetitos de patata, doritos, chocolate y demás grasas saturadas. Te ofrezco leerte en braille, sonrisas por palés, algún que otro mal rato sabiendo que lo que viene después, va a ser como volver a conocer tu geometría una y otra vez. Te prometo besos, pero no besos cualquiera, no como los que se dan las parejas por costumbre al verse que es como un piquíto sin ganas, yo te ofrezco tempo, temple y nervio en cada uno de los que te de. Te doy la posibilidad también, de un poder que pocos tienen, y que envidio de parejas que conozco, el mirarse y saber exactamente lo que pasa por tu cabeza en ese momento, para bien o para mal, porque en los tiempos que nos han tocado, ya no se respetan ni la miradas y las que hay escasean. Te ofrezco ponerte el mundo cuesta abajo, para que todo te venga rodado; cien primaveras, cien veranos, cien otoños y cien inviernos, y los que no nos den tiempo de vivir, nos lo vamos imaginando por el camino. Así que tu precúpate de sonreír, que de provocarte las sonrisas ya me encargo yo…

domingo, 1 de febrero de 2015

PER TU MAMA

Avui dedico aquest escrit a la persona que mes estimo i em va donar la vida.

Els teus braços sempre s´obren quan necessito una abraçada. El teu cor sap comprendre quan necessito una amiga. Els teus ulls sensibles s´endureixen quan necessito una lliçó. La teva força m´ha dirigit per la vida i m´ha donat les ales que necessitava per volar.

Mama, gràcies per tot allò que hem viscut i superat juntes, per tots els crits, plors,.. Que m'has aguantat. Gràcies per fer que els dies grisos es tornin de colors. Gràcies per fer que els mals moments no siguin tant durs i per ajudar-me quan mes t'he necessitat. Tambe agrair-te tots els moments que m'has aguantat quan menys m'ho mereixia.

Saps una cosa.. La distancia no es res quan sempre t'he sentit al meu costat. Sempre juntes en els bons moments i en els no tant bons.
Juntes podem amb tot i ho saps.

Que T'estimo mama, T'estimo moltíssim com anar al cel i tornar a baixar milions de vegades! 


Per tu: Es mi madre

Ella es mucho mucho más que amiga mia...
se parece más a mi, que el mismo yo... 
ella calienta mi motor cuando se enfria.
y me levanta cuando caigo de dolor 

Ella ni hace nada más ni nada menos, 
que quererme exactamente como soy 
y acompañarme desde lejos y darme valor 
eso no es amor, eso es mucho más que amor 

Es mi madre... la mujer que dio por mi su propia sangre 
y me pario sin miedo... es mi madre... 
esa mujer que me aceptó sin conocerme... 
y solo verme me adoró... 
eso es mucho más que todo 
eso es mucho más que amor... 

Ella sabe donde estoy, aunque me esconda... 
y me deja ser tan libre, como soy... 
hace que calla cuando quiere que responda... 
y me responde solo cuando quiero yo... 
y a veces pienso que la quiero... y otras veces no... 
eso no es amor.. es mucho más que amor... 

Es mi madre... la mujer que dio por mi su propia sangre... 
y me parió sin miedo... es mi madre 
esa mujer que me aceptó sin conocerme... y solo verme me adoró 
eso es mucho más q todo 
eso es mucho más q amor 

Es mi madre...





PER MOLTS ANYS MAMA !!!!

martes, 27 de enero de 2015

Buena noticia !

Hoy me he despertado con un mensaje de mi segundo padre, que me ha alegrado el resto del día y que espero que con el tiempo, el resto de mi vida. El mensaje decía: Alargan el duodeno a un niño de siete u ocho años en una operación pionera en el mundo.... ves como la cirugía va evolucionando!!!!!

No me lo podia creer. Pensava que viviria el resto de mi vida con 1 metro de intestino y resulta que puede que tenga solución.

Sin pensarlo un solo momento me he puesto a buscar esa noticia que dice así:

El Vall d'Hebron consigue crear un intestino a partir del duodeno


La intervención, de alto riesgo, convirtió la zona duodenal en un tubo digestivo.

El primer receptor es un niño que vivió 7 años inyectándose la alimentación por vena.



Ese acto quirúrgico innovador implicaba un alto riesgo vital ya que suponía manipular el duodeno, considerado por los cirujanos «el órgano prohibido», intocable. «El duodeno es vecino del páncreas y del hígado, canaliza los conductos biliares y es muy fácil provocar una pancreatitis -explica Bueno-. Tocar el duodeno podía conducir a un desenlace fatal». Por esa razón, nunca se había emprendido, en el mundo, una operación como la que idearon para Álex. «Hicimos un proceso quirúrgico nuevo -describe el cirujano-. Sujetamos el duodeno desde el extremo del yeyuno y fuimos estirándolo hasta convertirlo en un tubo de 40 centímetros de longitud, que siguió enlazado al intestino grueso». Suturaron, y aguardaron. La operación se realizó en febrero del 2013. Lentamente, la mucosidad interna del antiguo duodeno aprendió a comportarse como un intestino delgado que digiere lo comido. Desde hace tres meses, Álex se alimenta de forma independiente, sin nutrición por vena. «Absorbe los alimentos -resume Bueno-. Esta operación ha sentado precedente y, a partir de ahora, los cirujanos saben que sí es posible emplear el duodeno en casos de ausencia intestinal». Otros dos niños han sido intervenidos de igual forma en Vall d'Hebron, también con éxito. El avance lo publicará la revista científica Journal of Pediatric Surgery.



Si quereis leer la noticia entera, dejo el enlace aqui: http://www.elperiodico.com/es/noticias/sociedad/vall-dhebron-consigue-crear-intestino-partir-del-duodeno-3884700




Ojalá siga evolucionando la cirugía.